Trots als een hond met zeven lullen was Joop Munsterman bij de presentatie van Co Adriaanse. Wat was de voorzitter van FC Twente ongelofelijk blij dat een toptrainer als Adriaanse naar zijn club wilde vertrekken. Een eigenzinnige trainer, dat past goed bij FC Twente, meende Munsterman destijds. Een halfjaar later denken ze daar bij Twente inmiddels totaal anders over. Ze zijn helemaal klaar met de eigenwijze Amsterdammer, die per direct mag vertrekken.
Bij zijn presentatie was iedereen nog dolgelukkig met Co Adriaanse
Beleidswijziging
Het vertrek van Adriaanse is een beleidswijziging in het altijd zo rustige Twente. In Enschede kregen trainers een voorzichtige doelstelling, waardoor ze in de pers niet snel onder druk zouden komen te staan. Zo kreeg Michel Preud’homme vorig seizoen de doelstelling mee om bij de eerste vijf te eindigen. Het gaf hem de tijd rustig met zijn elftal bezig te gaan en tot de laatste dag mee te doen om de prijzen. Toch leek FC Twente het niet bepaald erg te vinden dat hij deze zomer koos voor het geld in de zandbak. De eigenzinnige Belg bleef altijd een vreemde eend in de bijt, voornamelijk omdat hij er zijn eigen ideeën op na bleef houden.
Adriaanse kreeg eveneens een voorzichtige doelstelling mee. Hij moest in de top vier eindigen, Europees overwinteren en de halve finale van de beker bereiken. Deze tweede doelstelling is inmiddels bereikt en ook voor de eerste ligt FC Twente uitstekend op koers. Een nederlaag na verlengingen tegen PSV zette echter een streep door de derde doelstelling. Het lijkt geen aanleiding om een trainer de wacht aan te zetten, maar het eens zo rustige FC Twente vond dat de maat vol was en zette Adriaanse op straat.
Juist het vasthouden aan belangrijke mensen in de organisatie en het niet meegaan met de waan van de dag heeft FC Twente naar de Nederlandse voetbaltop gebracht. Nu vertrekken binnen een halfjaar twee hoofdtrainers, directeur Jan van Halst, terwijl met Youri Mulder en Patrick Kluivert ook nog eens twee nieuwe mensen aan de technische staf werden toegevoegd. Daarmee begint Twente qua bestuurlijke wanorde en trainerswissels op een echte topclub te lijken, al is dat geen compliment te noemen.
Kritiek
De kritiek op Adriaanse focuste zich op twee hoofdpunten. Hij zou te avontuurlijk gespeeld hebben tegen PSV en Benfica en te lang vast hebben gehouden aan Marc Janko. Het eerste argument is eenvoudig te weerleggen. Voor een club als FC Twente is Benfica normaliter een maatje te groot, dat besefte Adriaanse ook. De enige manier om ze te verslaan was een verrassingsoffensief in de openingsfase. Opportunistisch de tegenstander overbluffen en daarna met man en macht de verkregen voorsprong behouden. Het getuigt van de enorme winnaarsmentaliteit waarover de Amsterdammer beschikt. Voor FC Twente, dat de laatste jaren al blij was als het nipt verloor van een grote tegenstander, kwam het als een vernieuwing.
Tegen PSV geldt eenzelfde soort verhaal. Co Adriaanse wilde koste wat het kost kampioen worden en hij besefte dat zijn ploeg daarvoor in eigen huis moest winnen van PSV. De trainer durfde te kiezen voor een aanvallende variant, waardoor de supporters van FC Twente het mooiste duel van dit voetbalseizoen voorgeschoteld kregen. Waar voor je geld. De commentaren waren echter opnieuw zuur. In Twenteland houden ze niet zo van avontuur. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
De kritiek op het opstellen van Marc Janko is zo mogelijk nog droeviger. De Oostenrijker werd door FC Twente aangetrokken als de nieuwe topschutter en was de duurste aankoop in de clubgeschiedenis. Na een jaar was het bestuur echter alweer bereid hem met verlies te verkopen, ondanks dat hij clubtopscorer werd en hij Twente hoogstpersoonlijk naar de bekerwinst kopte. Adriaanse kende de spits echter nog uit zijn periode in Oostenrijk en gunde hem het vertrouwen, wat Janko dubbel en dwars terugbetaalde. Hij speelde lang niet altijd, maar maakte achttien treffers en gaf ook nog eens vijf assists. In de Eredivisie had hij nog geen tachtig minuten per doelpunt nodig, wat een onvoorstelbaar hoog gemiddelde is. Daarmee steeg de marktwaarde van Janko weer naar ouderwetse hoogte, maar het leverde hem geen krediet op bij het bestuur. Integendeel, zij zagen liever Luuk de Jong en rekenden Adriaanse daarop af. Stank voor dank.
Spelersbeleid
Daarnaast lijkt iedereen even vergeten te zijn dat de Amsterdamse hoofdtrainer met Theo Janssen en Bryan Ruiz de beste spelers van zijn selectie verloor. Dit duo maakte het verschil voor Twente de afgelopen jaren. Twente speelde zakelijk en rekende op een ingeving van Ruiz of Janssen, iets waar Adriaanse nooit op kon terugvallen. Bij zijn aantreden zag hij daar slechts dravertje Tim Cornelisse en loper Willem Janssen voor terug. Na lang aandringen mocht hij ook Leroy Fer aan de selectie toevoegen, maar dit bleek (vooralsnog) geen doorslaand succes te zijn.
Ondanks het verlies van twee dragende krachten in aanvallend opzicht scoorde FC Twente onder Adriaanse meer dan ooit tevoren. Miskoop Emir Bajrami kwam onder de Amsterdammer eindelijk weer aan voetballen toe en maakte vijf treffers. Hetzelfde geldt voor jeugdspelers Steven Berghuis en Ola John, die zich spectaculair ontwikkelden. John voegt aan zijn doelpuntentotaal ook nog het indrukwekkende aantal van veertien assists toe. Daarmee werd John, die het tot het begin van dit seizoen moest doen met spaarzame invalbeurtjes, plots een zeer waardevolle speler, die een waarde van luttele miljoenen vertegenwoordigt.
Op krediet hoefde Adriaanse op die punten echter niet te rekenen. Met Bajrami waren ze helemaal klaar en dat hij een nieuwe kans kreeg, viel niet in goede aarde bij de clubleiding. Hetzelfde geldt overigens voor Roberto Rosales, die toch zes assists afleverde onder het bewind van Adriaanse. Dat Ola John een eerlijke kans kreeg, werd blijkbaar ook niet met veel gejuich ontvangen.
Daarbij lijkt niemand te beseffen dat de selectie van FC Twente voor een topclub bijzonder matig is. Nacer Chadli is de enige speler die individueel het verschil kan maken, maar hij kampte met blessureleed. De overige spelers zijn vooral redelijke spelers, die niet over de individuele kwaliteiten beschikken zoals een Ruiz en Theo Janssen, spelers die Twente in het recente verleden over de streep trokken als het een keer wat lastiger liep. Dat valt Adriaanse moeilijk aan te rekenen.
Sentiment
De keuze om Adriaanse te ontslaan lijkt niet gebaseerd op rationele overwegingen, maar eerder op sentiment. In het verleden straalde het succes van Twente af op de hele club. Supporters, spelers, technische staf en ook bestuurders, voornamelijk voorzitter Joop Munsterman, mochten meeliften op de feestvreugde. Met Adriaanse haalden ze in Tukkerland echter een onemanshow binnen. De eigenzinnige Amsterdammer gaat zijn eigen weg en dat waren ze in de bestuurskamer bij Twente niet gewend. Continuïteit en rust waren de sleutelwoorden in Enschede, terwijl Adriaanse staat voor avontuur en verandering. Dat weet je op het moment dat je hem binnenhaalt.
Toch schrok FC Twente van zijn beleid en in een soort schrikreactie grijpt men nu terug op het sentiment. Adriaanse ligt eruit en voormalig succescoach Steve McClaren, die de afgelopen jaren overal is mislukt, wordt teruggehaald. In zijn kielzog volgt ongetwijfeld een vreemdelingenlegioen, dat de ontwikkeling van jeugdspelers als Ola John en Steven Berghuis in de weg staat. Blijkbaar ziet Munsterman dolgraag namen als Hetemaj, Parker, Akram, Carney, Dzhavadov, Osei en Wellington nogmaals langskomen. Daarmee beseft hij niet dat het hele succes van McClaren gebaseerd was op de individuele kwaliteit, die deze zomer de deur uit wandelde.
De ideale man om een nieuw elftal op te bouwen met jonge en talentvolle spelers vertrekt ondertussen via de achterdeur. De opbouwtrainer wordt aan de kant geschoven voor verloren sentiment, de drang naar en ijdele hoop op succes op de korte termijn. Het is een keuze waar Munsterman over een paar jaar nog eens met pijn in het hart gaat terugdenken. Zijn angst voor verandering breekt hem op.
Gerelateerde artikelen:
Loading ...
Alweer een prikkelende analyse. Dankjewel Pieter!
Helemaal mee eens. Spijker op zijn kop.
Ik heb de kritiek op Adriaanse nooit begrepen. Afgezien van de genoemde wedstrijden tegen PSV en Benfica, gaat het vrij behoorlijk.
Blijkbaar is men in Twente nu al vergeten dat ook in de gewenste minder avontuurlijke opstelling van PSV verloren is. Dat lag echt niet alleen aan de opstelling van Adriaanse.
@Sander. De grote fout die Adriaanse na het gelijkspel tegen PSV heeft gemaakt is, dat hij de schuld van het tactisch falen in de schoenen schoof van Brama, die met aanvallers de Jong en Chadli nimmer de controle op het middenveld pakte.
Pieter, leuke analyse, ook als het helemaal zo zou zijn moet je het trackrecord van Cootje er nog maar is op naslaan. Weinig klusjes helemaal afgemaakt en een terugkerend patroon in de wijze waarop hij zich presenteert. Als een patriarch van om het even welke voetbalkerk die helaas niet hem is maar van de parochie. Co zijn maniertjes zijn uitgewerkt en dat relatieve succes wat je hem bij Twente toeschrijft is net zo opportunistisch als voetbal zelf. Maar voetbal is van de parochianen niet van de voorgangers zal ook Ajax zich moeten gaan beseffen…
De analyse rammelt. En wel aan vele kanten. Niet verwonderlijk: Ajacieden zijn de laatste tijd wel vaker het contact met de realiteit kwijt. Het wegsturen van Adriaanse lijkt immers niet zozeer met het al dan niet uitblijven van prestaties van de club onder de aimabele Amsterdammer te maken te hebben, alswel met akkefietjes met technische staf, spelersgroep, medische staf en bestuur. Het is slechts sjiek dat (of als, want je weet niet wat er nog gebeurt) de vuile was niet buiten wordt gehangen door stoere knapen als Brama en Wisgerhof.
Verder is het taalkundig niet correct en esthetisch verschikkelijk lelijk om het werkwoord ‘beseffen’ te voorzien van een wederkerend voornaamwoord als ‘zich’. Maar dit terzijde.
@Frank
Het is toch net de strekking van het artikel dat het niet aan de prestaties ligt, maar aan Co zijn manier van werken die meerdere malen heeft gebotst met het beleid van Twente?
En je zin over Ajacieden die het contact met de realiteit kwijt zijn voegt niet heel veel toe aan je reactie.
Wil Twente door gaan met groeien dan doen zij daar er goed aan zich af te vragen of Munsterman daar wel de geschikte man voor is.
Voetbaldieren als van Halst en Adriaanse van de hand te doen ten gunste van McLaren, Kluivert en van Wonderen?
Wat toen werkte hoeft dat nu niet te doen, temeer daar de andere clubs zich hebben verbeterd.
Adriaanse was blijkbaar te recht voor zijn raap voor de tere Twente-zieltjes. Hoorde Brama in een interview al de loftrompet steken over McLaren, dat hij zo’n goede peoplesmanager is. Die zal ongetwijfeld ongezouten kritiek over zich heen hebben gekregen van Adriaanse. Zoals Cor Adriaanse dat in de jeugd van Feyenoord pleegt te doen.
Ik ben ook een supporter van Co Adriaanse. Ola John is in waarde toegenomen, net als Janko. Dat terwijl Bajrami al keihard door mij was afgeschreven en ik altijd even zuchtte als hij er in kwam. Nu is mijn ongelijk bewezen al vertegenwoordigd hij geen grootkapitaal. Luuk is gewoon meer waard geworden, en de overige spelers vertegenwoordigen geen waarde, of het beleid van Co heeft niet specifiek bijgedragen aan de waardestijging. Geen probleem,..maar hij laat de individuen goed gedijen in een aanvallend concept, ondanks het matige teamspel.
Steve zal het niet veel beter doen, al zou het degelijker ogen. De degelijkheid zorgt wel dat spelers niet spectaculair in waarde stijgen.
Onder Adriaanse heeft Twente niet een keer mooi gespeeld. Snap dat verhaal van te aanvallend voetbal dan ook niet was dat maar zo geweest. Twente staat knap op 3 met veel lelijk voetbal en gestolen overwinningen.
Adriaanse is niet op sentiment ontslagen maar omdat hij intern de sfeer verziekte door ruzie te maken en zijn assistenten voor spek en bonen op het veld rond liet lopen. Door voor de technische staf te kiezen en niet voor de coach met nog een contract van 6 maanden laat Twente juist zien dat voor de langere termijn gaan en zich niet laten leiden door korte termijn resultaten.