Het is voor spelers tegenwoordig niet voldoende om aan te tonen dat men goed kan voetballen, om een contract af te dwingen bij FC Barcelona. Voetballen, dat kan Alexis Sanchez. Maar men moet ook een aantoonbaar goed mens zijn, om te slagen bij de blaugrana. Dat hij een goed mens is, bewijst de geschiedenis van Sanchez. Een kijkje in de geschiedenis van het grootste transferdoelwit van de Champions League-winnaar, die dankbaar is voor wat hem gegund wordt.
Foto van Fifa.com
De 22-jarige Chileen werd geboren in Tocopilla, een havenstad in het noorden van het land. Alexis is de zoon van twee vissers. Zijn biologische vader verliet de familie toen Sanchez nog een baby was, om werk te zoeken in de mijnen bij Maria Elena. Hij keerde nooit meer terug naar het gezin. Zijn moeder, Martina Sanchez, liep iedere dag 100 kilometer met in kranten gewikkelde zeevruchten, om deze aan de man te brengen. Dat deed zij samen met Alexis en zijn broer en zusjes, Humberto, Marjorie en Tamara.
Zoals altijd in dit soort landen was het ook bij het gezin Sanchez geen vetpot. Geld was schaars. De oom van Alexis, Jose Delaigue, fungeerde na het wegvallen van zijn biologische vader als stiefvader van de familie. Uit dank voor wat hij in het jonge leven van de aanvaller betekent had, besloot Alexis van zijn eerste grote salaris een huis te bouwen voor Delaigue.
Hoewel zijn oom drie eigen kinderen had, hielp hij de jonge Alexis waar mogelijk. Het was echter nog steeds moeilijk rondkomen. Daarom moest Delaigue met pijn in het hart toezien dat de kleine Alexis aan het werk moest als bewaker op de plaatselijke begraafplaats, om zo extra geld te verdienen.
Die moeilijke omstandigheden bleven toen hij zijn eerste stappen als voetballer zette. Hij voetbalde tot aan zijn vijftiende op geleende schoenen, zodat hij niet genegeerd zou worden door scouts en trainers. Als beloning kreeg hij op vijftienjarige leeftijd van de burgemeester van Tocopilla een nieuw paar schoenen.
Hoewel plaatselijk altijd werd gezegd dat zijn broer Humberto de betere Sanchez was, zocht die zijn heil ergens anders. Alexis nam de plek van zijn broer moeiteloos over. Hij schitterde op twaalfjarige leeftijd op een toernooi van 14-jarigen, met als hoogtepunt acht doelpunten in één wedstrijd.
Door zijn goede prestaties werd Sanchez op zijn vijftiende opgenomen in de jeugdopleiding van Cobreloa. Daar debuteerde hij op zijn zestiende in het eerste elftal. In 2006 ging Sanchez naar Europa, Udinese zag wel wat in de jonge Chileen. Om niet direct in het diepe gegooid te worden, werd hij eerst verhuurd aan de Chileense topclub Colo Colo, en daarna twee seizoenen aan River Plate in Argentinië.
Zodra hij zijn eerste salaris kreeg, bouwde hij niet alleen een huis voor zijn oom, maar ook voor zijn moeder en zusjes. Ook gaf hij kleding aan de kinderen van de buurt waarin hij opgroeide. Uit dank daarvoor sieren zijn foto’s nu de muren van de basisschool.
“Hij betaalde mijn behandeling in het ziekenhuis,” aldus oom Jose Delaigue. “Alexis belt me elke dag. Hij is een dankbare jongen. Ik wou dat ik hem binnenkort bij Barcelona kan zien spelen.”
Delaigue zal zijn neef echter nooit zien voetballen bij het grote Barcelona. Hij overleed in mei aan kanker.
Nu staat Alexis voor de grootste transfer uit zijn carrière. Het is Barcelona, of anders niks. Voor zijn oom. Voor José.
Gerelateerde artikelen:
Loading ...
echt een goed stuk!
Ik ben echt fan van dit soort voetballers. Er is zo ook het verhaal van Edin Dzeko, van wie je het misschien niet verwacht.
Toen hij als klein jochie in Sarajevo naar de training van FK Zeljeznicar moest, werd hij regelmatig gebracht door een taxi-chauffeur. Hij beloofde de beste man op een dag het volgende: ‘Als ik later groot ben en bij een grote club veel geld verdien, dan koop ik voor u een auto.’ En hij hield woord, want toen hij succesvol werd ging hij naar Sarajevo, klopte op de deur van de oude man, nam hem mee naar een dealer en liet hem een auto uitzoeken. Ter plekke tikte hij 40.000 mark (± 20.000 euro) af voor een Skoda Octavia die de man had uitgekozen.