Engelse tabloids slachten Green

Gisteren ging de Engelse doelman Robert Green opzichtig in de fout tegen de Verenigde Staten. Op dat moment was eigenlijk al duidelijk dat Engeland het duel niet meer tot een winnend einde zal brengen en de tabloids Green zouden afslachten. De tabloids vervulden deze taak moeiteloos en Green heeft er verstandig aan gedaan als hij vandaag geen krant heeft geopend. Alle kranten maakten namelijk stuk voor stuk gehakt van de doelman, die had gehoopt beter te starten in dit toernooi. Rond Engeland is het inmiddels echter al weer ouderwets chaos en een wereldtitel lijkt heel ver weg. Een rondje langs de tabloids.

Green krijgt de volle laag in de Engelse pers

News of the World geeft Green als eerste de volle laag. Nadat de krant startte met de kop: “Stars and tripe”, wat een verwijzing is naar de vlag van de Verenigde Staten en zoveel betekent als: “Sterren en afval.” Zo zien ze dat dus bij NotW, Green is niet meer dan afval. De ondertitel is ook veel zeggend: Rob Green cock-up wrecks dream start. Was het niet zo dat de Engelsen aanvallend heel matig waren? Miste Heskey vlak na de rust niet een enorme kans? Was Rooney niet enorm onzichtbaar? Haalden Gerrard en Lampard hun normale niveau? Het zijn vragen die niet relevant zijn voor de Engelse pers, die trouwens vervolgt met de opmerking: “Wie noemt David James nu nog een probleem?” Het volgende stuk uit het stuk van NotW is de mooi om niet rechtstreeks te citeren, wel pijnlijk voor Green, maar toch een literair hoogstandje: “This matters. His mistake, allowing Clint Dempsey’s speculative left-foot strike to fumble through his fingers is as big, as bad and ugly as they come. He took his eye off the ball, raising his eyebrows and searching for redemption with an outstretched arm. Good luck. It was too late, with the Fulham midfielder’s effort nestling in England’s net and the players sizing up their keeping after a supersized mistake.”

The Mirror komt, ondanks de veelzeggende kop ‘Hand of Clod’ , vooral terug op het interview dat Green direct na afloop gaf aan de BBC. Het was een interview waarin de doelman ongekend realistisch uit de hoek kwam. Hij zocht geen excuses voor zijn afgrijselijke fout, maar gaf eerlijk toe dat hij verkeerd was geweest. Vervolgens liet hij in niet mis te verstane bewoordingen weten dat de kritiek op zijn persoon hem niet zal raken en dat hij morgen gewoon weer hard ging trainen en hoopte weer een basisplaats te kunnen veroveren tegen Algerije. Of Capello hem daar de kans voor geeft valt echter nog te bezien.

Ook The Guardian geeft Robert Green aanvankelijk de volle schuld van de nederlaag. Ze praten over een blunder die nooit meer vergeten zal worden, een fout waar geen professional met gemak naar kan kijken en een ongeforceerde misser die Engeland een comfortabele voorsprong kostte. Daarna tekent The Guardian echter ook enige realiteitszin. De krant wees op het slechte spel van andere spelers en wees op een reactie van Capello, die vertelde dat iedereen wel eens fouten maakt, de bal veel bewoog en Green een prima tweede helft wist te spelen.

The Times legt de schuld op zijn beurt weer zonder moeite neer bij de arme doelman. Waar verderop in de krant een column stond waarin Green de volle laag kreeg, was ook in het wedstrijdverslag niets positiefs te lezen over de doelman. De kansen van Engeland op de wereldtitel werden een mythe genoemd, vooral door een gelijkspel tegen een tweederangs voetballand als de Verenigde Staten. Vervolgens krijgt Green naast de volledige schuld van de 1-1 (waar toch ook Gerrard in de fout ging), ook de schuld van het slechte spel daarna. Zijn blunder zou de Verenigde Staten geïnspireerd hebben tot beter spel. Om vervolgens nogmaals de benadrukken dat men de blunder van Green toch echt niet snel zou vergeten.

The Independent is ondertussen niet veel positiever over de doelman. Men spreekt over een vliegende start met Steven Gerrard en een fout die dat volledig in de soep liet lopen. Later in het artikel stelt de journalist ook vragen over het selectiebeleid van Capello, die James Milner naar een halfuur spelen liet wisselen. De krant blikt vervolgens terug op de eerdere gelijke spelen in openingswedstrijden van het Engelse elftal in 1990 en 2002. In de rest van het artikel weten ze Green enigszins te sparen, maar ze sluiten wel af met een rijtje grote blunders van Engelse doelmannen.

The Sun is tenslotte ook alles behalve positief over de doelman. Hij zou hoogstpersoonlijk een punt hebben gegeven aan de Verenigde Staten. Vervolgens betitelen ze het schot van Clint Dempsey als hopeloos en zetten ze hiermee Robert Green nog eens extra te kijk. Als ondertitel van de foto van Green staat het veelzeggende woord: calamiteit, wat zoveel betekent als probleem. Het probleem van Engeland is volgens de tabloids dus enkel de doelman, maar laten we eerlijk zijn: het voetbal van Engeland was, hoewel de tabloids ons graag anders doen geloven, ook erg matig. Eén van de topfavorieten lijkt al weggestreept te kunnen worden. Na 44 jaar komt er weer geen Engelse titel en dat is niet te wijten aan de falende Green, maar aan de hongerige tabloids.

Gerelateerde artikelen:

1. Engelse ploeg moet tabloids verslaan
2. Grabbelende Green gaat zwaar in de fout
3. Het Engelse voetbal: Walhalla of Gomorra?