Nu Wayne Rooney in de vorm van zijn leven verkeert en zijn belofte eindelijk inlost, heeft Engeland reden om het komende wereldkampioenschap optimistisch tegemoet te zien. Ware het niet dat Rooney’s WK-deelname in gevaar komt omdat hij last heeft van talloze blessures en overbelasting. Zonder Rooney is Engeland volstrekt kansloos.
Al jaren hoor ik mensen vertellen hoe goed Rooney wel niet is. Een echte topspits, zeggen ze dan. Tuurlijk, Rooney kan aardig ballen, is razendsnel en hij werkt hard voor zijn elftal. Maar tegelijkertijd was het altijd een spits die nét niet uitblonk. Die altijd in de schaduw stond van andere spitsen van Manchester. De spits die niet een echte killer was, maar ook niet het grote sterke aanspeelpunt. Hij zwerft, hij sleurt en pikt af en toe een goaltje mee.
Dat zag je onder andere terug in zijn productiviteit. Voor een spits scoorde Rooney niet veel, meestal twaalf competitiedoelpunten per seizoen. Nu hij door Ferguson tot de aanvalsleider is benoemt komt hij een stuk beter uit de verf. Rooney laat zien dat hij over meer kwaliteiten beschikt: hij wint kopduels ondanks zijn lengte en is scherp voor de goal. Eindelijk laat Rooney zien dat hij een topspits is. Eindelijk.
Zijn timing is wat dat betreft briljant. Als Engeland – naast een betrouwbare doelman – ergens een schreeuwend gebrek aan heeft bij de nationale ploeg, dan is het een topspits. Een speler die garant staat voor goals. De verdediging en het middenveld, dat zit wel snor. Maar een goede spits kan voor Engeland het verschil betekenen tussen de WK-finale halen of roemloos ten onder gaan in de groepsfase.
En juist daarom is het voor bondscoach Capello zo zuur dat uitgerekend nu, aan het einde van het seizoen, Rooney met overbelastingsverschijnselen en blessures kampt. Ferguson had Rooney nooit moeten inzetten in de Champions League kwartfinale tegen Bayern München. Een onverantwoord risico waarmee de coach het landskampioenschap op het spel zet en misschien zelfs de Engelse nationale ploeg mee dupeert.
Loading ...Gerelateerde artikelen:
altijd gedacht dat voetbal een teamsport was.
Op wielrennen na wel de meest individuele teamsport.
Een spits is degene die het belangrijkst doet, namelijk de goals maken. Als je Rooney dan mist heb je grote kans dat het een stuk minder gaat met goals maken. Maar daarbij blijft voetbal een teamsport en is Rooney niet de enige belangrijke speler op het veld. Kortom, Rooney is onmisbaar voor Engeland en KAN het verschil betekenen tussen succes en flop.
dus je kan wel winnen zonder keeper, maar met spits peerke? ik vind ze beiden net zo essentieel.
Ik vind dat je je teveel focust op Rooney. Engeland heeft veel meer kwaliteiten, met Lampard en Gerrard heb je ook een garantie voor goals. Vooral Lampard heeft echt een ziek seizoen met 18 goals en 14 assists. Menig spits zou hier jaloers op zijn. Je onderschat ook Bent en Agbonlahor, Defoe, zeker een niveau minder dan Rooney, maar draaien alledrie een sterk seizoen.
Zonder topspits is het ook mogelijk om kampioen te worden, zie Griekenland 2004, Denemarken 1992, Italië 2006 etc. Een geniale aanvallende middenvelder als Zidane of Maradona kan ook voldoende zijn. Nu wil ik niet zeggen dat Lampard of Gerrard even geniaal als Zidane of Maradona zijn, maar Lampard is in bloedvorm en Gerrard begint ook weer als een beest te voetballen.
Ik heb gestemd op niet zo belangrijk. Niet dat Rooney niet goed is, maar hij is niet onmisbaar. Zoals dit artikel doet beweren. Waarom schrijf je niet een artikel over Darren Bent met 24 goals? Maar 2 Minder dan Wayne Rooney en speelt nota bene bij een slechter team. Presteert ook in een 2 spitsen systeem, waar Rooney dat doet bij een 1 spitsen systeem. Vorige seizoenen ook twee spitsen systeem, presteerde die ook minder. Kun je dus zeggen dat een duo met Defoe en Bent Beter is dan alleen Rooney voorin. Die spelen Immers standaard in 2 spitsen systemen, en de vleugels van Engeland zijn nou niet je van het voor een 1 spits systeem. Engeland kan namelijk geen voorzet geven als Valencia, waar Rooney al meermaals uit heeft gescoord. Downing kan het wel, maar zal geen basis speler zijn.
Ik zeg dus, Rooney is individueel wel beter, maar hij is totaal niet onmisbaar.
@Monk. interessante benadering. Bedankt voor je bijdrage.
@Jeroen: ik denk dat juist omdat het in de andere linies wel snor zit, Rooney zo belangrijk is. Het middenveld of de verdediging van de Engelsen valt of staat niet bij één sterspeler. Dat is waarom ik denk dat de aanwezigheid van Rooney – die dus licht twijfelachtig is geworden – belangrijker is voor het succes van Engeland.
Leuk dat er weer veel discussie ontstaat n.a.v. van een column en veel mensen de poll invulden.
@ Thomas, ok Bent, Defoe en Agbonlahor zijn nog geen sterspelers qua naam. Maar samen met Gerrard en Lampard heb je wel 5 garanties voor goals.
Mocht Engeland op dit WK presteren, dan is dat omdat Fabio Capello een wereldtrainer is.
Ik denk dat juist hun verscheidenheid in de spits een enorme troef zou kunnen zijn. Je hebt de grote spits crouch, de supertrein Walcot, de alleskunner Rooney en de goaltjes dief Bent/defoe. Ik weet natuurlijk dat Crouch niet een pure target man is, en dat Bent & defoe meer kunnen dan enkel doelpunten maken, maar ik wil maar zeggen. Ik persoonlijk zou crouch en rooney in de spits zetten, beiden zijn gewend van de bal bij te houden voor het oprukkend middenveld (Gerard/lampard). Walcot kan je op de flank zetten. Het blijft natuurlijk dooodjammer dat Beckham er niet bij is. Ik heb ook de indruk dat Crouch niet zal meegaan
In dit artikel maak je een misser, namelijk: Rooney is niet gaan uitblinken vanaf het moment dat hij aanvalsleider werd benoemd, maar vanaf het moment dat Cristiano Ronaldo weg ging. Overigens denk ik dat Engeland de halve finale sowieso niet haalt, want daarvoor spelen ze niet genoeg als een hecht team.
Waarom zou dat een misser zijn? Het hele idee is dat sinds Ronaldo vertrok, Rooney de echte aanvalsleider is geworden. Die hij daarvoor niet was – omdat Ronaldo er speelde.