Al jaren probeert Arsenal met een jong elftal de titel in de Premier League te winnen, maar voorlopig zonder succes. Het feit dat Cesc Fabregas voor een langer verblijf bij Arsenal heeft gekozen is dan ook van vitaal belang voor het elftal. Een gegeven dat schitterend onder woorden werd gebracht door Pep Guardiola. Hij noemde een Arsenal zonder Fabregas hetzelfde als een orkest zonder dirigent. Daarin heeft de manager van Barcelona ook helemaal gelijk, want Cesc is de absolute sterspeler in het elftal van Arsène Wenger. Al blijft de vraag gerechtvaardigd of de blijvende aanwezigheid van de Spaanse spelmaker voldoende is voor Arsenal om dit jaar wel kampioen te worden. Iets zegt mij dat Arsenal zelfs met Fabregas niet in staat zal zijn om de strijd aan te gaan met Chelsea en Manchester United. En wel om aantal redenen.
Frances Fabrgas in actie namens Arsenal
Hoewel Arsenal voetbaltechnisch niets onder doet voor de twee grootmachten, ontbeert het elftal van Wenger eigenlijk twee belangrijke zaken. Op de eerste plaats mist de club uit Londen de ervaring die belangrijk is voor het winnen van grote wedstrijden. Hoewel het elftal bol staat van de kwaliteit missen veel spelers de ervaring die Frank Lampard, Paul Scholes, Didier Drogba, Rio Ferdinand, John Terry en Ryan Giggs wel hebben. Naast deze welbekende heren kan nog een legioen andere voorbeelden worden aangedragen die minstens evenveel ervaring hebben. Dergelijke spelers heeft Arsenal niet. De uitzonderingen binnen de selectie van Wenger zijn Manuel Almunia, Thomas Rosicky en mogelijk Andrey Arshavin. In mijn ogen is dit veel te weinig om dit seizoen zeventig duels op te teren. Al kiest Arsenal wel heel bewust om met jonge en relatief goedkope spelers voor de prijzen te gaan. Daar waar veel clubs liever de hoofdprijs betalen voor gearriveerde spelers en daarmee torenhoge schulden hebben opgebouwd.
Op de tweede plaats mist het elftal ook de spierballen die Manchester United en Chelsea wel hebben. Indien nodig kunnen deze elftallen zakelijk en resultaatgericht voetbal spelen. Chelsea heeft dit, in de grote wedstrijden, tot een kunst verheven. Met leep verdedigen, veel krachtpatsers en een ijzeren discipline hebben zij veel topduels gewonnen. Een schril contrast met Arsenal. De ploeg van Wenger probeert wedstrijden altijd op een voetballende manier te winnen. Nimmer zal de Fransman zijn ploeg laten inzakken en de tegenstander het initiatief geven. Nee, Arsenal wil zelf het spel maken. Gezien de spelers een logische keuze, maar meermaals werd bewezen dat dit niet werkt. De aanvalslust van Arsenal werd vaak bestraft door goals uit de counter. Of erger, het aanvallende systeem van de Londenaren wordt volledig lamgelegd. Op die momenten blijkt de ploeg niet over een alternatieve speelwijze te beschikken.
Robin van Persie legt aan voor een schot
Een in mijn ogen ander belangrijk verschil is de invulling van de spitspositie. Waar Didie Drogba en Wayne Rooney jaarlijks garant staan voor veel doelpunten, daar ontbeert Arsenal een dergelijke speler. Hoewel Robin van Persie een geweldige voetballer is, kan hij allerminst een goalgetter worden genoemd. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Nicklas Bendtner. De Deen is dan wel een grote en sterke spits, maar zeker geen targetman zoals Drogba dat is. En waar Bendtner technisch niet van wereldklasse is, daar combineert Drogba sleuren, slepen en beuken moeiteloos met goede acties. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over Wayne Rooney. Die met zijn acties en snelheid tot de gevaarlijkste spitsen ter wereld hoort. Daarnaast weet Wayne zijn gebrek aan kopkracht gecompenseerd door Dimitar Berbatov.
Het laatste zwakke punt bij Arsenal is de doelman. De tot Engelsman genaturaliseerde Spanjaard Manuel Almunia is geen Edwin van der Sar. Zelfs het niveau van een beduidend minder wordende Petr Cech lijkt nog te hoog gegrepen voor hem. Hetbetekent niet meteen dat hij er niets van kan, maar hij zal geen punten pakken voor zijn club. Almunia pakt genoeg om zijn plaats onder de lat zeker te waren, maar daar houdt het op. Het is een uitstekende keeper voor de subtop, alleen niet voor een elftal dat de ambitie heeft om kampioen te worden in Engeland.
De conclusie die voor dit seizoen al kan worden getrokken is dat Arsenal ten opzichte van vorig jaar niet veranderd is. Hoewel het jonge elftal een jaar meer ervaring heeft, blijven dezelfde zwakheden bestaan. De zwakheden die juist hebben bijgedragen aan het mislopen van echte prijzen. De kans is dan ook vrij groot dat het elftal van Arsène Wenger ook dit seizoen weer gaat bezwijken door te vervallen in oude gewoontes. Daarmee zou opnieuw een seizoen verloren gaan en is het niet ondenkbaar dat de club eenzelfde kampioenssyndroom zal krijgen als Liverpool.
Gerelateerde artikelen:
Loading ...
Ik ben het wel ongeveer eens met de strekking van het verhaal. De keeper is al jaren een zwak punt bij Arsenal, en Wenger weigert dat simpelweg op te lossen. Daarnaast beheerst Arsenal inderdaad maar één echte speelstijl, al hoeft dat geen nadeel te zijn als je die perfect beheerst (zie Barcelona).
Ik ben het echter niet eens met de punten wat betreft de ervaring en spitspositie.
Ten eerste spelen (jonge) mannen als Sagna, Clichy, Diaby al jaren PL-voetbal. Het excuus van de ervaring is er niet meer, simpelweg om de spelers genoeg ervaring hebben opgedaan. Daarnaast verwacht Wenger dat er in zijn hele elftal scorende spelers zijn, en gezien het doelpuntenaantal van Arsenal de laatste jaren is er geen reden om aan te nemen dat dit niet werkt. Van Persie is als de beste in staat om de spelers om hem heen ook goed te laten renderen. Alleen is ie zelden fit.
In mijn optiek een zeer voorbarig stuk. Arsenal mag dan het op één na jongste elftal van de Premier League hebben en Manchester United en Chelsea respectievelijk het oudste en op één na oudste, er lopen genoeg spelers rond die of veel ervaring in de Premier League hebben, of elders genoeg ervaring hebben opgedaan in grote competities en toernooien.
Met Koscielny, Squillaci en Chamakh heeft Wenger deze transferperiode voor een heel ander type speler gekozen dan normaal. Geen technisch verfijnde jeugdspelers, maar stuk voor stuk bikkelaars, harde werkers, winnaars. De blessuregevoeligheid van Van Persie is inderdaad een groot probleem, maar waar vorig seizoen Eduardo en Arshavin faalden is daar nu Chamakh, die hoewel hij bepaald geen goalgetter is wel heeft bewezen altijd fit te zijn (knock on wood), hard werkt en het team beter laat functioneren. Bovendien brengt hij met zijn kopkracht ook nog dat plan B dat in voorgaande jaren nog wel eens werd gemist.
Waar ik het wel echt mee eens ben is dat het een catastrofale fout is geweest om Almunia niet te vervangen. Het seizoen ingaan met zo’n grote liability is gekkenwerk, zeker gezien het feit dat er best keepers beschikbaar waren afgelopen zomer.
Al met al verwacht ik dit seizoen een betere campagne dan voorgaande jaren. Er is meer kracht en ervaring in het elftal gekomen, de selectie is breder geworden en sleutelspelers als Fabregas, Song en Vermaelen blijven zich doorontwikkelen. Favoriet voor de titel, zeker niet, maar helemaal niet bij voorbaat kansloos.
Het enige wat ik kan zeggen is dat je gedeeltelijk gelijkt hebt. Het succes van Arsenal zal dit jaar afhangen van hoe lang het team grotendeels blessurevrij blijft, zodat Cesc en Robin het team draaiende kunnen houden.
Uiteindelijk hoop ik gewoon dat Roy Hodgson het landskampioenschap eindelijk weer eens naar Anfield halen kan! C’mon you REDS! YNWA!
Wat ik trouwens verder mis het feit dat Arsenal ook bewust kiest om geen miljoenen uit te geven aan sterspelers. Daardoor is de club nu ook een voorbeeld voor vele anderen: ondanks een duur, nieuw stadion toch financieel gezond zijn en een goed elftal op de been kunnen brengen. Daarnaast investeren in zaken die op de lange termijn goed zijn voor de club, zoals het jeugdcomplex in St. Albans enkele jaren geleden.
Ik denk dat als je Wenger een grote pot geld geeft, Arsenal ook wel een kampioenswaardig elftal neerzet, dat heeft hij al eerder bewezen.
pimp