Vroeger liep je tussen de bomen door naar de ingang van de Langeleegte. Wanneer de zomerzon laag stond, kon je wel eens je zonnebril nodig hebben bij het betreden van het complex. Een kaartje kocht je bij een vrijwel vooroorlogse hefboomovergang, waar een vrijwilligster week in week uit haar plicht deed. Vijftien gulden moest je betalen voor de wedstrijd van het seizoen tegen FC Groningen, een bedrag dat nu tot de verbeelding spreekt. Veendam speelde met Kroon Leverworst op het tenue en Jouke Dantuma in het team, van wie ik me als kleine jongen altijd afvroeg of het stiekem geen vrouw was met zo’n naam. Het mooiste van alles was de statribune op de korte zijde, waar de echte fans zich bevonden. Hoe anders is het heden.

Veendam is gisteren definitief failliet gegaan, en mijn hart, dat toch een beetje geelzwart gekleurd is door de vijf jaren die ik er doorbracht, huilt. Mannelijke tranen.

Laat deze kneuterigheid in de polder echter niet volledig verloren gaan voor het voetbal. De Langeleegte is een begrip in heel Nederland, ondanks dat Veendam de minst bekende voetbalclub is. Laat spelers alsjeblieft weer schitteren zoals in het midden van de jaren ’90, met een spits die door mij liefkozend “de luchtmacht” werd genoemd, met de tienermeisjes die bij het warmlopen van Erwin Buurmeijer hem toezongen en gilden als hij terugzwaaide. Dat de verbondenheid op de tribune net zo mag zijn als toen, waar leden van de amateurvereniging met elkaar plezier hadden op de korte zijde.

Als het aan mij lag, zouden ze met een doorstart bij Veendam nog jaren op de Langeleegte spelen, het gras tussen de tenen uitpulken in de kleine kleedkamers en elke zomer oefenen tegen de ernaast gelegen amateurs van VV 1894. Het zijn zulke kleine, amateuristisch ogende clubjes, die ons doen herinneren aan het voetbal van vroeger, toen je spelers nog aan kon raken.

Gerelateerde artikelen:

1. Vaarwel Ruud, kanjer!
2. Niet iedere Scandinaviër levert een Berg op
3. Eredivisie draait zichzelf de nek om