Diego Maradona en het Argentijnse nationale elftal. Het was vooral in de jaren ’80 een droomcombinatie, toen halverwege dat decennium de wereldtitel werd binnengehaald onder leiding van de kleine maar briljante spelmaker. Zijn status als speler is legendarisch, dat zal niemand ontkennen. Of hij die ooit bereikt als coach is nog maar zeer de vraag. Argentinië kan veel beter.

We schrijven 16 oktober 2008, Alfio Basile dient zijn ontslag in als Argentijns bondscoach na een 1-0 nederlaag op het veld van Chili in de voorronde op het WK 2010. Vrijwel meteen worden enkele namen geopperd die de fakkel kunnen overnemen. Diego Simeone, toen als coach net overgestapt van Racing Club naar River Plate, is er één van. Miguel Angel Russo, een man met een pak ervaring die het jaar voordien nog de Copa Libertadores binnenhaalde met Boca Juniors en nu aan de slag was bij San Lorenzo, is een tweede optie. Ook Sergio Batista, coach van het nationale team onder 20 jaar, wordt genoemd. De Argentijnse voetbalbond neemt echter een emotionele beslissing in plaats van een verstandige: het stelt Diego Maradona aan als nieuwe bondscoach. Zijn gebrek aan ervaring als coach op het hoogste niveau lijkt de AFA niet uit te maken. Maradona is een emotionele man die het team op die manier zal coachen, zijn boodschap van vaderlandsliefde zal overbrengen op spelers en hen zo naar glorie zal leiden.

We zijn ondertussen 16 maanden later, en het enthousiasme voor Diego Maradona -de coach- heeft tot dusver nog op geen enkel moment de hoogte bereikt die hij als speler wel kon verwachten. Nederlagen tegen Bolivia, Ecuador, Brazilië en Paraguay kostten hem bijna de WK-deelname. Die deelname werd op de laatste speeldag van de voorronde pas veilig gesteld na een uiterst moeizame en erg late overwinning tegen een Uruguay dat al tot 10 man teruggebracht was. Tussendoor werd ook nog vriendschappelijk verloren van een Catalaans elftal, en maar nipt gewonnen van onder meer Costa Rica en Jamaica. Al deze resultaten kwamen echter tot stand met slecht tot heel slecht voetbal, en vooral daar wordt Maradona door velen ook op afgerekend. Het mooie voetbal van enkele jaren terug is niet meer, Argentinië is een defensief concept geworden zonder veel tactisch inzicht of overleg. De frivoliteit is verdwenen, iets dat onbegrijpelijk is als je het talent ziet dat ter beschikking is.

Al even erg als de tactische keuzes is het selectiebeleid van Maradona. Oudere spelers die in eigen land aan de slag zijn en het topniveau niet meer aankunnen, jongere spelers die lang niet eerste keuze zouden mogen zijn, wereldsterren die hun topniveau niet halen, het hoort allemaal bij een coach die niet weet waar hij mee bezig is. Hoe verklaar je anders dat Maradona zowat de enige coach ter wereld is die de dreiging van Messi kan neutraliseren? Het is jammer dat die net in zijn eigen team speelt..
Veel fans kijken met een sombere blik richting WK. Wordt het een afgang voor Argentinië? Sommigen zullen er stiekem wel op hopen, want het zou ongetwijfeld het ontslag van Maradona met zich meebrengen. Of wint Argentinië het WK? Wie weet, met veel geluk misschien wel. Wat er ook gebeurt, dit team moet weer een écht team worden, een vereniging van talent zoals weinig andere landen hebben, die mooi voetbal op de mat legt en voetbalfans over de hele wereld in vervoering brengt. Daarom kruip ik zelf even in de rol van bondscoach, en probeer een ideale opstelling te vinden.

De doelman
Dit is veruit de moeilijkste positie, en dat is het eigenlijk altijd al geweest. Argentinië produceert geen topkeepers, dus het is altijd een beetje behelpen. Romero (AZ) lijkt tegenwoordig de vaste waarde, met Andujar (Catania) of Carrizo (Zaragoza) als back-up. Met Ustari (Getafe) wordt echter het grootste talent over het hoofd gezien. Terwijl José Pekerman hem in 2006 al meenam naar het WK in Duitsland, en hij één van de sterren op de Olympische Spelen in Peking was, laat Maradona hem nog steeds links liggen. Dat doe ik dus niet, mijn keuze voor eerste doelman van het Argentijnse elftal valt op Oscar Ustari. Hij beheerst op jonge leeftijd al alle aspecten die een topkeeper kenmerken, van dominantie op hoge ballen tot flitsende reflexen en een uitstekende balbehandeling. Ook mentaal staat hij een stuk sterker in zijn schoenen dan met name Romero. Waar zijn concurrenten vooral meelopers zijn bij subtoppers, heeft Ustari het potentieel om uit te groeien tot één van de beste goalies die het land ooit gekend heeft.

De centrale verdediging
Defensief staan de Argentijnen altijd als een huis, en daar hoeft weinig aan te veranderen. Met Walter Samuel van Inter heb je een ouderwetse slager lopen die angst inboezemt bij de tegenstander. Als één van de beste mandekkers van het moment moet hij altijd in de basis staan. Wie zijn partner wordt kan afhangen van de situatie. Of je zet een tweede mandekker erbij, of je kiest voor een meer voetballende oplossing. Hier kies ik voor een speler die beide kan: Gabriel Milito. Is pas terug van een blessure, maar heeft in de speeltijd die hij kreeg bij Barcelona nu alweer bewezen hoe goed hij is, zowel als pure defensieve verdediger maar ook als inschuivende man. Zijn goede techniek en uitmuntend spelinzicht zijn belangrijke wapens, maar het toppunt blijft zijn crosspass. Buiten Sergio Ramos ken ik geen enkele centrale verdediger met zo’n stropdasbal in huis. Andere mogelijkheden op deze positie zijn Demichelis (Bayern), Garay (Real Madrid), Pareja, Forlin (Espanyol) en Burdisso (Roma).

De backs
Net als de doelman is dit geen vanzelfsprekende positie om in te vullen, aangezien het grote talent zich bij de Argentijnen niet op de backs bevindt. Vooral op rechts zal het zoeken worden. De vaste waarde van de afgelopen 15 jaar, Javier Zanetti, is met zijn 36 jaar in mijn ogen niet meer goed genoeg om een hele wedstrijd lang zowel aanvallend als verdedigend genoeg te brengen. Daniel Diaz van Getafe is een interessante derde optie, al is die vooral verdedigend ingesteld. Marcos Angeleri van Estudiantes is mijn tweede man, hij is een sterke aanvallende vleugelback die belangrijk kan zijn bij het aanvallende spel wat we Argentinië zouden willen zien spelen. Angeleri kan bij nood ook centraal uit de voeten. De eerste keuze voor de rechtsback positie is echter Pablo Zabaleta van Manchester City. Een allround speler die als aanvoerder het Argentijnse jeugdelftal in 2005 naar de wereldtitel leidde en zowel aanvallend als verdedigend heel sterk is. Op de linksback positie krijgt Gabriel Heinze veelal de voorkeur, maar van hem ben ik absoluut geen fan tegenwoordig, zeker niet nu er 3 aankomende talenten in de rij staan om zijn positie over te nemen. Emiliano Insua van Liverpool heeft een rooskleurige toekomst als aanvallende back, maar is verdedigend nog niet goed genoeg voor de basis. Nicolas Otamendi van Velez wordt al gevolgd door Real Madrid, maar bij hem wordt nog getwijfeld of hij niet beter in het centrum kan fungeren. De beste op dit moment vind ik Cristian Ansaldi van Rubin Kazan. Ook deze jongen werd al gelinkt aan zowel Real Madrid als Manchester City en maakte vooral in de Champions League een ijzersterke indruk. Eén van de toptalenten van het Argentijnse voetbal, en het is jammer dat hij tegengehouden wordt door een speler op zijn retour als Heinze.

Het centrale middenveld
Hier lijkt de keuze me vrij makkelijk. Javier Mascherano is niet alleen de onbetwiste stofzuiger van dit elftal, maar tevens de aanvoerder. Hij staat dus altijd in de basis, no matter what. Zijn partner wordt echter niet Juan Veron. Veron is de ondertussen 35-jarige veteraan van Estudiantes, waarvan Maradona niet snapt dat hij al een tijdje te traag geworden is voor het topvoetbal en die eigenlijk niets meer heeft te zoeken op het WK. Ook Jonas Gutierrez (Newcastle), waarvan eigenlijk niemand snapt waarom hij in de basis staat, laten we het liefst zo ver mogelijk van het elftal weg. Dé opkomende centrale man is natuurlijk Ever Banega, de parel van Valencia. Hij maakt zijn status van toptalent ondertussen helemaal waar en is al snel aan het uitgroeien tot één van de beste passers in La Liga. Met zijn techniek, flair, snelheid en creativiteit is hij de ideale schakel tussen aanval en verdediging. Andere opties voor de centrale positie zijn Esteban Cambiasso (Inter), Lucho (Marseille), Pablo Aimar (Benfica) en de jonge Javier Pastore, die een uitstekend seizoen draait bij Palermo.

De buitenspelers
Hier hoef ik ook weinig woorden aan vuil te maken. Lionel Messi neemt de rechterflank voor zijn rekening, waar Maradona hem nu liever uitspeelt als hangende aanvaller in de rug van de enige spits, en waar hij zo goed als geen steun krijgt vanuit het middenveld. Op links vinden we dan Angel Di Maria terug, de fenomenale linksbuiten van Benfica die snel aan het uitgroeien is tot één van de beste vleugelspelers ter wereld. Als wissels hebben we nog Maxi Rodriguez (Liverpool), Diego Perotti (Sevilla) en Mario Bolatti (Fiorentina).

De spitsen
Luxeproblemen te over in de spits bij Argentinië. Het lievelingetje van Maradona, Martin Palermo (Boca) laten we in ieder geval al thuis. Voor Eduardo Salvio, het toptalent van Atlético, is waarschijnlijk ook nog geen plaats. Ezequiel Lavezzi (Napoli) en Diego Milito (Inter), beide uitstekende spitsen, krijgen eveneens geen basisplaats, net als Lisandro Lopez (Lyon). Ja, zelfs Sergio Agüero of Javier Saviola (opgeleefd bij Benfica) vinden we niet bij de eerste elf terug. Wie dan wel? Dat zijn twee spitsen die momenteel in bloedvorm verkeren. Gonzalo Higuain, de doelpuntenmachine van Real Madrid, door mij liefkozend “Golazo” genoemd, neemt de positie van diepste aanvaller voor zich. Hij zal worden gesteund door Carlos Tevez, de grote ster van Manchester City, een speler van grote waarde door zijn combinatie van techniek, vechtlust en scorend vermogen. Dit koppel vormt een levensgevaarlijk duo, en is de finishing touch op een -in mijn ogen- wereldkampioenwaardig elftal.

Gerelateerde artikelen:

1. Frankrijk en Argentinië gaan keihard falen
2. Oud-Spartaan Kaita is sleutelspeler Nigeria
3. Argentinië toont weinig Gung-ho tegen Brazilië