De pijn van Toni Schumacher

Keepers zijn vreemde wezens, eenlingen, mensen die met één fout hun team een nederlaag kunnen bezorgen, maar ook met fabelachtige reddingen een overwinning. Toch worden keepers vooral verguisd. Verguisd om hun fouten, om hun blunders, denk alleen maar aan het Grandelletje. De vernederende acties rond Grandel kunnen nog niet eens in de schaduw staan van wat Toni Schumacher heeft meegemaakt. Eén van de beste Duitse doelmannen aller tijden, wordt namelijk enkel herinnerd aan een doodschop, die nooit was bedoeld als doodschop.

Schumacher deelt zijn doodschop uit

Het incident vond plaats tijdens de halve finale van het WK van 1982 tegen Frankrijk. Op het moment dat de Franse verdediger Battiston alleen op Schumacher afkwam, stormde de Duitser het doel uit. Hij springt de lucht in en steekt zijn arm uit. Schumacher kan echter niet bij de bal en deelt onbedoeld een doodschop uit aan Battiston. Iedereen in de hele wereld zag het, behalve de Nederlandse scheidsrechter. Ondertussen lag Battiston erbij als een lijk en later zou Platini zelfs beweren dat Battiston geen hartslag meer had en ook niet meer ademde. Gelukkig bleek Battiston nog te leven, maar Schumacher werd sindsdien achtervolgd door dit incident. Battiston had trouwens wel een gebroken ruggenwervel, een hersenschudding en twee uitgevallen tanden en in het ziekenhuis had hij daadwerkelijk gevochten voor zijn leven.

Tot die tijd stond Schumacher te boek als een revolutionaire keeper. De uitworp met één arm, die inmiddels door iedereen wordt gebruikt, is bijvoorbeeld een uitvinding van de Duitse doelman. De voor FC Köln spelende doelman werd na zijn fout echter door de hele wereld verguisd. Zelfs in zijn eigen Duitsland, waar hij ook iedere week fluitconcerten te verduren kreeg. Uit een enquête waarin gevraagd werd na de meest gehate Duitser op dat moment eindigde hij zelfs voor Adolf Hitler. Natuurlijk had Schumacher nooit de bewuste overtreding mogen maken, maar hoe hij sindsdien behandeld werd, is te schandalig voor woorden.

Schumacher in betere tijden

In 1986 nam Schumacher wraak op al zijn criticasters. Op het WK leidde hij namelijk een matige Duitse ploeg bijna in zijn eentje naar de finale. In de finale bleek Argentinië echter te sterk en Schumacher rouwt tot op de dag van vandaag over zijn mindere prestaties in de finale, die met 3-2 verloren ging. Zijn ultieme wraak en zijn mogelijke eerherstel bleef uit. Wel werd hij, achter Maradona, verkozen tot de speler van het toernooi en was hij ook nog eens doelman van het toernooi.

Na het toernooi begon Schumacher meteen aan zijn autobiografie, die hij in februari 1987 uitbracht. Het bleek een onthullend boek te zijn. Zo vertelt hij in één hoofdstuk over de amateuristische praktijken van Duitsland in 1986 in Mexico. Toch trekt Schumacher opnieuw het boetekleed aan over de verloren finale, ondanks dat zijn medespelers veel minder waren dan de doelman. Daarna doet Schumacher een boekje open over dopinggebruik in het voetbal. Maar dat bestaat toch niet zie ik jullie denken? Jawel, dat bestaat wel. Het verhaal van Schumacher zegt genoeg.

“Keulen, herfst 1984. Het bestuur had het weer eens over een ‘beslissende wedstrijd’. Het ging om het voortbestaan van de club, kregen we te horen. Een paar spelers, waaronder ikzelf, probeerden die troep uit – we slikten hoestdrankjes met de hoogste doses efedrine. Mijn opgepepte collega’s vlogen als duivels over het veld. We hebben gewonnen, maar in welke toestand. … Mijn Keulse vrienden en ik zijn absoluut niet de enigen die de verleiding om doping gebruiken niet hebben kunnen weerstaan. In de Bundesliga kent doping een lange traditie. Met mijn kleine Renault 5 heb ik als nieuweling vaak een half dozijn van onze beste spelers naar een arts gebracht. Bij hem haalden ze, voor belangrijke wedstrijden, hun pillen en injecties. Enkelen onder hen waren volledig afhankelijk van die speciale pillen. … Sommige internationals waren onvervalste wereldkampioenen in dopingebruik. Onder hen een Münchense speler die bekend stond als ‘wandelende apotheek.’“

Schumacher stopt een strafschop

Het is een quote van een doelman die vooral slachtoffer was. Na zijn eerlijke uitlatingen in zijn biografie werd de, bijna in genade aangenomen, doelman weer volledig geschoffeerd. Zowel bij het Duitse elftal als bij FC Köln moest Schumacher vertrekken en hij hoefde ook niet meer terug te komen. Toch kwam Schumacher nog terecht bij Schalke 04, Fenerbahçe, Bayern München en Borussia Dortmund. Ondanks dat staat de misschien wel beste doelman uit de jaren ’80, vooral bekend om zijn schandalen. De goudeerlijke doelman werd gemaakt tot een verschrikkelijke schurk. Het is de eeuwige pijn van Harald Anton Schumacher, beter bekend als Toni.

Gerelateerde artikelen:

1. Ook Duitsers kunnen Louis van Gaal parodiëren
2. Die Mannschaft zit zonder sluitpost
3. De late wraak van Johan Neeskens