De Twente-mentaliteit

De verrassing van de eerste seizoenshelft was de mentaliteit van FC Twente. Neem bijvoorbeeld Chelsea-talent Miroslav Stoch die zich moeiteloos wist te bewijzen in het koude kikkerlandje, Wout Brama die met hard werken een basisplaats en selectie voor Nederland verdiende en Dwight Tiendalli die als herboren terugkeerde bij FC Twente. Kortom: de Twente-mentaliteit.

Miroslav Stoch is blij met zijn snelle aanpassing: ‘Ik kwam zonder al te veel verwachtingen en ben nu belangrijk in een hecht team dat meespeelt om het kampioenschap’.

Wout Brama werkte hard voor zijn plek, zo meldt hij aan Voetbal International: ‘Ik ben het krachthonk in gegaan om sterker te worden en heb zelfs tv-beelden van het tweede elftal geanalyseerd. FC Twente is ook een club waar je beter kunt worden. Er is veel persoonlijke aandacht en er zijn altijd trainers beschikbaar om individueel te werken. In die zin ben ik wel trots op mijn selectie voor Oranje, want uiteindelijk moet je het zelf allemaal doen.’

Dwight Tiendalli zat vol rancune: ‘Ik had zoiets van: Ik vertrek en zal bij mijn volgende club laten zien dat ik wel degelijk kan voetballen.’

Steve McClaren na de winst op FC Groningen van 25 oktober 2009: ‘Na Sheriff heb ik de spelers voorgehouden: als je een topteam wilt zijn moet je reageren en terugveren. Dat hebben ze gedaan. De afgelopen dagen hebben senior players als Boschker, N’Kufo, Wisgerhof, Perez en Brama een grootse rol vervuld. In de kleedkamer zag ik bij iedereen een enorme honger en vastberadenheid in de ogen. Dat hebben ze meegenomen naar het veld, want er is geen seconde verslapping geweest. Of dit de reactie was van een topploeg? We hebben de eerst test doorstaan.’

Zonder veel bombarie kwam de afgeschreven Steve McClaren in 2008 binnenlopen. Een echte gentleman zeiden de insiders en de analytici. Maar deze gentlemen was op het veld een woeste vent die totaal door het lint kon gaan. Zoals de Engelse supporters Steve McClaren hadden afgesnauwd zo geliefd is de Engelsman twee jaar later in Twente. Jon Spurling – historicus, leraar, Arsenalfan – schreef in Hard Gras een mooi stuk over de Engelse bondcoaches. “Het publiek vraagt om stereotypen, en krijgt daarom karikaturen voorgeschoteld als intellectuele Sven, bulldog Keegan en saaie McClaren.’’ Het Engelse publiek is keihard geweest en is dat tot dusver nog steeds. McClaren kon geen succes oogsten in Engeland maar wel in Nederland. Zonder prijs tot dusver maar wel een verdiende eerste plaats in de Eredivisie tot nog toe.

Men vraagt zich af tot hoe lang dat gaat duren. Wanneer houd deze marge van succes op? Vraag aan Gerson Sheotahul wie kampioen word en hij zegt Ajax. Vraag aan Arnaud Sutchuin wie kampioen word en hij zegt PSV. Vraag aan Brett Holman wie kampioen word en hij denkt dat de strijd voor het kampioenschap heel erg spannend word. Net als in 2006/2007? Toen het op de laatste speeldag tussen AZ, PSV en Ajax ging? Wie zal het weten. Maar één ding is duidelijk: met de Twentse “we zien wel hoe gaat als we maar winnen”-mentaliteit zie ik Twente nog wel eens kampioen worden dit seizoen.

Gerelateerde artikelen:

1. FC Twente begint gemis Perez te voelen
2. FC Twente is beter dan AZ
3. FC Twente is bang voor verandering