Sinds Roman Abramovich in juni 2003 Chelsea overnam zijn er honderden miljoenen euro’s in nieuwe spelers gestoken. Toch was het team dat er voor Abramovich’ debuutseizoen al stond zo slecht nog niet. Nagenoeg alle nieuwe vedetten mislukten. Een terugblik.
Abramovich kijkt nog altijd tevreden toe
Oude clubhelden
Het Chelsea uit Abramovich’ debuutjaar bestond uit een hele behoorlijke selectie met enkele oude clubhelden. Greame Le Saux, Ed de Goey en Gianfranco Zola hadden de club die zomer verlaten, maar er was meer te bieden. Marcel Desailly (113 interlands voor Frankrijk) was wel oud, maar legendarisch. Mario Melchiot en William Gallas waren degelijke verdedigers, de jonge John Terry een rots in de branding. Doelman Carlo Cudicini had geweldige reflexen.
Clublegende Zola en doelpuntenmachine Hasselbaink
Ook op het middenveld klinkende namen zoals ex-Ajacied Jesper Grønkjær, Emmanuel Petit en vooral: Frank Lampard, die dat seizoen bijna topscorer zou worden met 15 goals. De echte topschutter was aanvalsleider Jimmy Floyd Hasselbaink met 18 doelpunten. Ook zijn aanvalspartners waren niet de minsten: Eiður Guðjohnsen en Mikael Forsell.
De dragende spelers, zoals Cudicini, Terry, Lampard en Hasselbaink, had de club al in huis.
Geconfronteerd met nieuwe sterren
De oude clubhelden werden geconfronteerd met nieuwe sterren. Vedette Juan Sebastián Verón kwam voor 15 miljoen pond over van Manchester, maar speelde slechts zeven wedstrijden om vervolgens verhuurd te worden aan Inter. De transfer werd op plaats 11 genoteerd in de top 50 van slechtste Premiership-transfers ooit, samengesteld door de Times. Zijn landgenoot, de koele afmaker Hernán Crespo, kostte 16,5 miljoen pond maar dat was ook geen match made in heaven. Dertig wedstrijden en twaalf doelpunten verder vertrok hij voor een seizoen op huurbasis naar AC Milan.
Cole en Veron worden gepresenteerd door trainer Ranieri
Dat laatbloeier Hasselbaink in seizoen 03/04 opnieuw clubtopscorer werd mag een wonder heten, omdat hij naast Crespo ook nog eens concurrentie had van Adrian Mutu. Mutu scoorde echter slechts 10 doelpunten in 36 wedstrijden en werd het daaropvolgende seizoen ontslagen toen zijn cocaïnegebruik aan het licht kwam. De transfer van Mutu werd genoteerd op plek 22 in diezelfde top 50 van slechtste transfers.
Damien Duff werd losgeweekt voor de gelimiteerde transfersom in zijn contract, maar dat was nog steeds zo’n 17 miljoen pond, wat hem de duurste speler van die transferperiode maakt. Hij deed het aardig, maar had wel last van een blessure in zijn debuutjaar waardoor hij de cruciale wedstrijden in bijvoorbeeld de Champions League mistte.
Van de spelers die omgerekend allemaal meer dan twintig miljoen euro (!) kostten, was Claude Makélélé waarschijnlijk de enige topaankoop. Ranieri noemde hem de “batterij” van het elftal, want hij stelde zijn teamgenoten in staat beter te spelen. Het is dan ook een raadsel waarom Real Madrid, dat daarna lange tijd een goede stofzuiger ontbeerde, zo dom was de Fransman voor 16,7 miljoen pond te verkopen.
Makélélé, bikkelaar op het middenveld
Geremi, ook van Madrid, kwam voor zo’n 7 miljoen pond naar London. Ook hij speelde goed in het shirt van Chelsea dat seizoen. Voor de Rus Alexey Smertin werd 3,5 miljoen pond betaald, maar hij werd direct verhuurd.
Oog voor de toekomst?
Chelsea keek niet alleen naar vedetten, maar investeerde ook fors in talenten zoals Joe Cole, Glen Johnson en Wayne Bridge (samen goed voor twinting miljoen pond). Joe Cole was de enige die het echt gemaakt heeft bij Chelsea, Johnson daarentegen bezet met zijn transfer de 24e plek in de eerder genoemde hitlijst van slechtste transfers.
Scott Parker kwam na de winterstop over voor 10 miljoen pond, speelde 17 wedstrijden in het eerste en werd uitgeroepen tot Young Player of the Year. Een jaar en een blessure later had hij geen wedstrijd meer gespeeld en werd hij voor de helft van het aankoopbedrag verkocht aan Newcastle.
De oude garde trekt het elftal
Nu we alle noemenswaardige transfers op een rij hebben gezet kunnen we niet anders dan concluderen dat het de oude garde was die het elftal trok, en niet de nieuwe vedetten. Het eerste seizoen van Abramovich was een peperdure: niet alleen om de vele miljoenen die hij uitgaf, vooral om hoe hij ze uitgaf. De vele miskopen van Chelsea hebben de club miljoenen gekost.
De oude garde is nog steeds onvervangbaar voor de club
Na de impuls van meer dan honderd miljoen pond bleven de resultaten uit. Claudio Ranieri werd ontslagen tegen het einde van het seizoen. Maar waren die resultaten wel zo slecht? In de competitie eindigden ze tweede achter een oppermachtig Arsenal, dat ongeslagen kampioen werd. In de Champions League schakelden ze Arsenal uit in de kwartfinales om vervolgens zelf te stranden in de halve finale tegen Monaco (3-5).
De lat werd hoger dan ooit gelegd en de club was voorgoed veranderd. Het nieuwe Chelsea was geboren.
Gerelateerde artikelen:
Loading ...
Chelsea heeft in dat seizoen bewust de keuze gemaakt om vedetten op retour te mixen met Engels talent, tenminste, daar ben ik van overtuigd. Door de vele grote namen kreeg de club meer aanzien, en door de (schaarse) kwaliteitsimpuls ging het niveau van het team ook omhoog. Daar is in latere seizoenen op voortgebouwd, tot het topteam dat er nu staat. Een erg goede filosofie, als je het geld ervoor hebt.
Ah komaan, je gaat toch niet al die miskopen goedpraten? Tuurlijk hebben ze een bewuste keuze gemaakt voor “sterren”. Daar is opzich niets mis mee. Maar als je meer dan 100 miljoen verder bent en 4/5e van de spelers mislukt is, is dat toch echt geldverspilling en een reden om je achter de oren te krabben. Je doet nu net alsof die euro’s goed besteed waren omdat het’t imago van de club omhoog hielp? Hadden ze dan niet beter spelers van naam kunnen kopen die wel slaagden, bijv. door ze goed te helpen met aanpassen, te kijken of ze bij de cultuur, taal en in ‘t team passen alvorens ze lukraak te kopen?
Tuurlijk hadden ze dat kunnen doen, maar dat zogezegde weggegooide geld heeft nu ook nog wat opgeleverd, het heeft een buzz gecreëerd rond de club Chelsea. Daarvoor was het slechts “Chelsea, van Zola”, en in Nederlands geval, “Chelsea, van Jerrel”. Zie het als een onnodig dure marketingcampagne, die achteraf wel effectief is gebleken
Chelsea zal langzaam maar zeker diep wegzakken…
Bij een effectieve, dure marketingcampagne is het doel: Kennis, Houding, Gedrag.
Kennis is ze gelukt, want het leverde veel bekendheid op. Daarin heb je gelijk.
Houding niet. Iedereen dacht 2 dingen:
1. ze maken zich belachelijk door precies deze spelers te kopen, miskopen dus
2. wat een “fake” manier om je club op een hoger niveau te tillen en wat een arrogantie
Gedrag: een paar supporters werden erg enthousiast
Duidelijk dat jij anti-Chelsea bent. Natuurlijk hebben ze miskopen gedaan, maar welke club heeft dat niet? Verder heeft het ze wel naar de 2de plek geleid en later zelfs kampioen. Ze hebben er dus echt wel wat mee bereikt.
Chelsea draait ieder jaar meer dan 100 miljoen euro verlies. Als Abramovich het beu wordt en het opstapt zit chelsea zwaar in de problemen.
Bovendien zou je op deze manier zelfs niet mogen winnen.(daarom ben ik ook blij met de slechte prestatie’s van man city)
@longtoa, dat klopt natuurlijk wel en dat zou inderdaad ook niet moeten kunnen, maar bedenk even dat Man Utd en Arsenal net zo veel verlies draaien. Enige verschil is dat zij niet een rijke eigenaar hebben en het dus minder opvalt, maar ook die clubs zitten honderden miljoenen in de schuld. Dan zouden die ook niet mogen winnen.
@Peerke: ik ben inderdaad anti-Chelsea. Net als ik tegen elke andere vorm van totaal buitenproportionele “investeringen” in clubs door suikerooms ben.
Maar dat doet niets af aan hun belachelijke transferbeleid uit het eerste jaar.
“Natuurlijk hebben ze miskopen gedaan, maar welke club heeft dat niet?” zeg je. Maar geloof me, er zijn weinig clubs die het voor elkaar krijgen om in één keer 100 miljoen aan miskopen door de plee te spoelen. Vergelijk het eens met Manutd of Arsenal, die hebben hun transferbeleid veel beter uitgekiend.