Wanneer de vraag komt wat de meest memorabele Champions League finale van de afgelopen jaren is, dan zal het antwoord zelden de afgelopen finale tussen Manchester United en Chelsea zijn. Tijdens deze bloedeloze wedstrijd, die zelfs na 120 minuten met de brilstand eindigde, had ik moeite mijn ogen open te houden. Sterker nog, ik ben drie keer in slaap gevallen tijdens de uitzending.

De gedachten aan een mooie finale zullen eerder uitgaan naar een Liverpool – AC Milan uit 2005, een Barcelona – Arsenal uit 2006, een Real Madrid – Bayer Leverkusen uit 2002 of zelfs een Manchester United – Bayern München uit 1999. Wat hadden die wedstrijden dat de partij van afgelopen jaar niet had?

Ten eerste hadden deze wedstrijden tenminste één ploeg die wilde voetballen. Als er een ploeg wil voetballen, betekent dat automatisch dat de tegenstander ruimte krijgt om te counteren. Indien zij dit efficiënt doen, zoals in 2005, komt er een vroege voorsprong en wordt de wedstrijd nog meer opengegooid. De achterstaande ploeg moet nu helemaal uit de schulp kruipen, wat nog meer spannende en memorabele momenten oplevert. Denk maar eens aan de invalbeurten van Henrik Larsson, Dietmar Hamann, Teddy Sheringham en Ole Gunnar Solskjaer.

In het moderne voetbal zien we dergelijke wedstrijden steeds minder. Ploegen proberen wedstrijden te controleren om vooral geen doelpunt weg te geven. Daardoor neemt bij mij persoonlijk de interesse in Champions League-duels af. Ik wil creativiteit zien, een ploeg die durft te voetballen.

Het kan natuurlijk zijn dat je wel geïnteresseerd bent in zo’n tactisch schaakspel, want fascinerend is het positiespel van ploegen absoluut. Hoe briljant sommige onderscheppingen zijn, hoe de creatieve schakel van de ene ploeg aan banden gelegd wordt en hoe meer dan eens perfecte tackles door het beeldscherm vliegen, het zijn dingen waar ik me aan vast probeer te klampen in de hoop dat ik het ga waarderen. Dit is het nieuwe voetbal, of ik er nu op zit te wachten of niet.

Echter is het de vraag of sponsoren en voetbalbobo’s te wachten zitten op een dergelijke ontwikkeling in het voetbal. Deze mensen willen spektakel bewerkstelligen, want spektakel verkoopt. Zij zien liever een AS Monaco dat met 8-4 wint dan de klinische manier waarop Chelsea en Liverpool elkaar bevochten in 2007. Zou Platini nog een plannetje in de hoge hoed hebben zitten?

Voor de komende finale tussen Barcelona en Manchester United verwacht ik eenzelfde steekspel als de vorige keer dat beide teams tegenover elkaar stonden. United zal zich aanpassen en snelle mensen voorin posteren, wetende dat de achterlinie van Barcelona zeer kwetsbaar is, nu Marquez, Abidal en Dani Alves verstek moeten laten gaan. Barcelona zal op zijn beurt moed hebben geput uit het late doelpunt van Iniesta, en in dit duel aanzienlijk meer op doel gaan schieten als de bal recht voor het doel ligt. Tegen Chelsea gebeurde dit niet, omdat er opkomende mensen aan de linker- en rechterkant waren. Echter, nu Dani Alves op rechts niet doorkomt en daar naar alle waarschijnlijkheid Puyol wordt geposteerd, komt de rechtsback niet meer mee op en moet Barcelona het wel over links of door het midden proberen. Ik ben vooral benieuwd hoe de Mancunians de dan waarschijnlijk weer beschikbare Henry gaan stoppen. Hij lijkt de onbedoelde motor van de frivole aanval te zijn.

Hopelijk wordt het publiek de morele winnaar van dit mooie affiche, dat op voorhand geen verliezer verdient.

Gerelateerde artikelen:

1. Het Engelse voetbal: Walhalla of Gomorra?
2. De Champions League, wie zijn de kanshebbers voor de achtste finales?
3. Manchester United, de enige die de Beker met de Grote Oren verdient.