Van Basten is nog niet half de deur van de Arena uit gestapt of ik hoor Johan Cruijff al weer roepen: “De organisatie klopt van geen kanten, er zijn niet voor niets in twaalf jaar al elf trainers versleten.” Hiermee heeft Cruijff natuurlijk een punt, maar de vraag is of iemand zich er nog iets van aantrekt. We zijn namelijk allemaal jouw mening en beetje zat, Johan. We willen dat je het oplost, niet dat je het probleem aangeeft. Het probleem hebben we namelijk allemaal al gezien. Dus Johan, we smeken het je voor de laatste keer: geen woorden, maar daden.

Cruijff komt aan bij de Arena

Ik steek absoluut niet onder stoelen of banken dat ik eigenlijk een Cruijffiaan ben. Voor mij persoonlijk is Cruijff een soort voetbalheilige. De onaantastbare meester in zijn ivoren toren. Maar ik sta steeds meer alleen als Cruijffiaan. Velen beginnen namelijk af te knappen op ‘de verlosser’. Cruijff roept namelijk al jarenlang van alles, maar hij doet helemaal niets. Heel even hadden we allemaal de hoop dat hij het eindelijk zou oplossen, maar na iets meer dan een week had Cruijff het alweer gezien. Hij liep weg voor de problemen, ging een moeilijke discussie veel te makkelijk uit de weg. Nu zijn tegenstander van destijds, Van Basten, vertrokken is, is nog eenmaal de weg vrij voor Cruijff. De vraag is namelijk of mensen Cruijff over een paar jaar nog serieus nemen. Het is dus zeer waarschijnlijk dat dit zijn laatste kans is. De macht ligt voor het grijpen, maar de meester aarzelt.

De grote vraag is waar ‘El Salvador’ nou eigenlijk zo bang voor is. Is hij bang dat zijn mythe aangetast wordt? Is hij bang dat hij het fysiek niet meer kan bolwerken? Vindt hij zijn familie belangrijker? Is hij niet meer geschikt voor het huidige voetbal? Het zijn vele mogelijke redenen, maar de kenners zijn het er unaniem over eens: Cruijff keert nooit meer terug in de voetballerij. Toch heb ik ergens een gevoel dat hij nog wel wil. Cruijff is een winnaar, onze nationale voetbalheld is een man met ambities. Na jarenlang nietsdoen is het heus wel een beetje gaan kriebelen. Cruijff voelt zich echter te groot om zichzelf in de markt te prijzen. Hij staat boven de markt, hij wil altijd als eerste gevraagd worden.

Nummer 14 zal nooit meer gedragen worden

Bij deze zou ik Ajax willen vragen Cruijff nog eenmaal die kans te gunnen. Als de grootste legende van het land het namelijk niet kan oplossen, dan kan niemand het. Geef hem een niet te weigeren voorstel: de volledige macht op technisch gebied. Dit zou het beste kunnen gebeuren via het volgende model uit het rapport van Uri Coronel: “Een sterke technisch directeur met ruime verantwoordelijkheden en bevoegdheden die de baas is van een goede trainer. Deze trainer is uitsluitend verantwoordelijk voor de training, coaching, opstelling en tactiek van het eerste elftal. In dit model geeft de technisch directeur leiding aan de gehele betaald voetbal afdeling en bepaalt hij alle voetbaltechnische aanstellingen.” Cruijff kan zijn mensen neerzetten en zijn beleid voeren, maar hij zou het veld niet meer op hoeven. Het is een rol op de achtergrond, maar toch zou hij het gezicht zijn. Daarnaast biedt het hem de mogelijkheid zijn vrienden neer te zetten als hoofdtrainer, hoofd opleidingen en hoofd scouting.

Cruijff en Ajax zijn nog altijd één

Ik vraag me af of Cruijff werkelijk zoveel macht zal weigeren. Daarom zou ik Ajax op mijn knieën willen smeken: ga nog eenmaal naar die ivoren toren en vraag Cruijff nog één keer de macht op zich te nemen. Als hij toehapt zal er zeker een draagvlak zijn door de gehele club. Cruijff is namelijk de enige die qua status in de buurt komt van de status van Ajax. De supporters zullen hem ook meer tijd gunnen dan ieder ander, maar hij moet het wel doen. Desnoods helpt Cruijff de club zelfs een eindje op weg met een open sollicitatie. Doet hij dit echter niet en helpt hij opnieuw zijn club niet uit de brand, dan zal hij eeuwig moeten zwijgen. Niemand zit namelijk meer de wachten op die man in de ivoren toren. Wij willen de glorieuze voetballer zien, de legendarische trainer. Als Cruijff niet nog eenmaal in staat is ons allen de mond te snoeren, dan zal zijn mond langzaam gesnoerd worden. Hij zal worden uitgelachen als die oude man van vroeger. Het is echt nu of nooit Johan. De tijd van woorden is voorbij, wij willen weer daden van je zien.

Gerelateerde artikelen:

1. Demy is geen leider…
2. Johan Boskamp: een fenomeen
3. Geef de meester een podium